In het kader van Connecting Stories spelen acht acteurs een monoloog van de Iraanse schrijver Nassim Soleimanpour. Een stuk dat zonder decor en regisseur wordt opgevoerd met iedere avond een andere acteur.

Kathenka Woudenberg is geen lachebekje. Ernstig kijkt ze de zaal in. Woedend en bitter is ze, maar wel op een terughoudende manier.

Ze worden niet altijd uit de kast gehaald: de kunstenaars die niet op het toneel staan maar door hun bijdragen onmisbaar zijn voor een theatervoorstelling: decor-, kostuum-, geluids- en lichtontwerpers. Dit seizoen richt TM de schijnwerper op kostuumontwerpers.

Natuurlijk zijn het ook zijn grappen, die hij in een constant tempo op het publiek afvuurt en die bijna allemaal raak zijn. Maar het ongebreidelde succes van Theo Maassen laat zich niet uitsluitend terugvoeren tot de grapdichtheid van zijn voorstellingen. Zoals hij daar staat, het lange lijf in zwarte broek en poloshirtje, die reusachtige armen waarmee hij om zich heen gebaart, de iets omhoog gerichte blik vanonder zware wenkbrauwen, die vaag sardonische glimlach op zijn stoppeltronie – Theo Maassen overschreeuwt zichzelf niet, hij ís het charismatische podiumbeest dat daar op het toneel staat.

Van schrijvende tiener (met een uitgever) ontwikkelde Anna Woltz zich tot veel gelezen kinderboekenschrijfster. Onlangs verscheen Ik kan nog steeds niet vliegen, een historische jeugdroman die zich vlak na de bevrijding afspeelt.

Het Kattenkabinet toont 150 kattentekeningen uit het werk van Fiep Westendorp. Een Fiep-kat haal je er direct uit: ovale kop, kort staartje, ogen en neus op gelijke hoogte en geen mond (tenzij ze uitbundig mauwen).

Eén lama paradeert over de Burgemeester de Vlugtlaan. Het overige wild tijdens de wijksafari door de Amsterdamse tuinstad Slotermeer betreft de menselijk soort.

Het was het Berlijnse hotel Adlon vlak naast de Brandenburger Tor dat model stond voor Vicki Baums roman Menschen im Hotel (1929). Hier kwamen in de jaren twintig de groten der aarde, onder wie Albert Einstein, Charlie Chaplin en Greta Garbo.

Hij maakte een sprongetje van blijdschap en viel tot schrik van een volle Kleine Komedie plat op het podium. Drs. P (artiestennaam van Heinz Polzer, 92 jaar oud), werd gisterenavond met een muzikaal programma geëerd als ‘de grootste taalkunstenaar die Nederland de afgelopen eeuw kende’. ‘Dramatischer kan niet,’ constateerde de doctorandus droog, nadat hij weer was opgekrabbeld.

In Annabel Pitchers debuut Mijn zus woont op de schoorsteenmantel komt Jamie’s zus om bij een terroristische aanslag. ‘Terrorisme hoort bij deze tijd, over die wereld wilde ik schrijven.’

In het Zonnehuis in Amsterdam-Noord spelen Titus Muizelaar, Bert Luppes en Paul Koek de muziektheatervoorstelling Drie Monniken. ‘Ik heb een schurfthekel aan die kap op m’n kop.’

Helikoptergeronk, mitrailleurgeratel, het geluid van een inslaande bom. Iemand kruipt moeizaam over een heuveltje midden op de speelvloer, laat zich er kreunend achter zakken. Het is oorlog in het nieuwe toneelstuk van Daniël Samkalden. Waar en wanneer wordt niet nader geduid, doet er ook niet toe, oorlogen zijn overal gruwelijk en krankzinnig – altijd, lijkt Samkalden te zeggen. Meer dan om maatschappelijk engagement gaat het in deze lunchvoorstelling om de idiotie van oorlog, om wat principes en idealen nog voorstellen als je levensgevaarlijk gewond strandt in vijandelijk gebied.

‘Er is een meisje vermoord, met een gordijnenkoord, ik heb het zelf gezien, het was op nummer tien.’ Een onschuldig schoolpleinliedje krijgt in Maanvirus een sinister randje. Er is echt een meisje dood, één met net zulke ravenzwarte haren als de drie zusjes die in een kamer met romantisch vogeltjesbehang, de vloer vol herfstbladeren, proberen de moord te ontrafelen.

Op het moment dat Tamar van den Dop vanuit de coulissen de speelvloer opkomt, gebeurt er iets. Drie kwartier hebben we naar twee mannen in een hotelkamer zitten kijken, en dan is daar ineens de vrouw over wie ze het al die tijd hebben gehad, en begint er iets te sprankelen.

10 mei gaat Dat wordt oorlog van kleinkunstduo Droog Brood in première. Sinds eind januari touren Bas Hoeflaak en Peter van de Witte met hun programma in wording langs Nederlandse theaters. Wat alvast duidelijk is: hun personages zullen elkaar weer veelvuldig verkeerd begrijpen. ‘Miscommunicatie, dat is waar onze voorstellingen over gaan.’